తెనాలి దాటుతూ....

ఊరు దాటుతున్నప్పుడు

పక్కనే ఏరు కదలాలి

అమ్మ చాచిన చెయ్యిలా.

అప్పుడే తెరుచుకుంటున్న

ఎండ తలుపుల్లోంచి

సూర్యుడు తొంగి చూస్తుండగా

చల్లని నుదుటి మీద

ఆడుకుంటున్న నులి వెచ్చని జ్నాపకం.

అప్పుడప్పుడూ

ఈ గట్టు మీంచి ఆవలి గట్టుకి

కళ్ల పక్షుల్ని చివరంటా షికారుకి పంపాలి.

ఏరు మీంచి పారే గాలి అలల మీంచి

ఏ భాషకీ తెగని మాటల్ని పంపి

తిరుగుటపాలో

కళ్ళు పట్టేటన్ని ఆకాశప్పాఠాల్ని వొంపుకోవాలి.

రోడ్డు మీద నడిచేటప్పుడు

నీటి పొరల మీద కాళ్ళు మోపినట్టుండాలి

నదిని రెక్కల కింద దాచుకున్నంత తృప్తిగా

బుడుంగున మునిగి తేలుతున్న కొంగలు

అలా మాటి మాటికీ ఆకాశంలోకి

ఏ మాటల్ని ఎగరేస్తున్నాయో చూడాలి.

చిత్రంగా మనం

గదులు కట్టుకున్నట్టే

నదులకూ తాళాలు వేస్తాం కదా

ఆ తాళాల సందుల్లోంచి

నురుగులు కక్కుతున్న నీళ్ళల్లో

కన్నీళ్ళున్నాయో లేదో చూడాలి.

ఆ పచ్చని నేలని దాటి

ఆకాశం తప్ప అక్కడ ఇంకేమీ లేనట్టు

అల్లుకుపోయిన లోకంలో

ఏ కాలానికీ ఏ దారికీ దొరక్కుండా

ఎక్కడెక్కడికో తప్పి పోవాలి.

ఊరు చేరుతున్నప్పుడు

పక్కనే ఏరు కదలాలి

అమ్మ చాచిన చెయ్యిలా.

నీటి ఉరుకులకి తెగిపోతున్న గట్ల మీదికి

వొంగి వొంగి ఆ చెట్లన్నీ

ఏ వూసులు చెబుతున్నాయో వినాలి.

లోపలి గుస గుసలన్నీ

బయటికి వచ్చీ రాకుండానే

అప్పుడొస్తుందింక తెనాలి!

(1994. “వలస” నుంచి)